Wiersze
teksty



Antoni Kucharczyk-Wioska rodzinna

Antoni Kucharczyk-Wioska rodzinna


Wiosko rodzinna, coś mię wychowała,
O jakże jesteś sercu memu droga,
W tobie, dziecina będąc jeszcze mała,
W snach złotych marzeń, przeszła młodość błoga.

W tobie spędzone wiosenne dni życia,
Pełne swobody, snów, marzeń kwiecistych,
Tutaj, gdym wyrósł z pieluchów powicia,
Biegał po łąkach i gajach cienistych.

Tu mi jest znana każda chatka, pole,
I wszyscy ludzie i każdy zakątek,
Wszystko tu dla mnie w tem rodzinnem siole
Pełne jest wspomnień i drogich pamiątek.

Oto tą drogą między wiejskie chaty,
Ileż tysięcy razy przechodziłem
Do wiejskiej szkółki do zdroju oświaty,
Odzie młodą duszę i serce kształciłem.

A nasz kościółek nowo — murowany
Z wysoką wieżą, w której dźwięczne dzwony,
Kiedy uderzą, grają jak organy,
A głos ich płynie hen, w dalekie strony.

Ten strumyk kręty przez wioskę płynący,
A brzegi jego strojne w kwiaty, krzewy,
Ten las nad wioską poważnie szumiący,
Powietrze wonne, a tych ptasząt śpiewy!
 
Te domki wiejskie, słomą pokrywane,
W pośrodku sadów, zieleni i kwieci,
Stoją jakoby smutne, zadumane,
Że w świat za chlebem poszły starsze dzieci...

Wiosko rodzinna, cudowny ty raju!
O jakże jesteś sercu memu droga,
Cicha, spokojna, rozkoszna i błoga,
Odzież tak jest w świecie, jako na Bugaju?



Działy serwisu